که گرد نقره بر او آبشار می پاشد

بیا که پونه وحشی ز عطر مستی بخش

بخور می به لب جویبار می پاشد

ستاره می دمد از چلچراغ سرخ تمشک

خیال گرمی ی عشقت به ذره های تنم

نشاط و مستی ی بی اختیار می پاشد

چه سود از این همه خوبی؟ که بی تو خاطر من