خیال گرمی ی عشقت به ذره های تنم

بخور می به لب جویبار می پاشد

ستاره می دمد از چلچراغ سرخ تمشک

که گرد نقره بر او آبشار می پاشد

نشاط و مستی ی بی اختیار می پاشد

چه سود از این همه خوبی؟ که بی تو خاطر من

غبار غم به سر روزگار می پاشد.