دود بر گونه ام آرام و در دامانم آویزد؟

چرا کمتر از آن اشکی که از مژگانم آویزد

چرا کمتر از آن آهی که از شوق لبت هر دم

درون سینه در موج غم پنهانم آویزد؟

چرا کمتر ز شیطانی، که با افسون نو هر شب