که سرکش تر شود این شعله و در جانم آویزد

ترا چون چشمه می خواهم که چون گیرد در آغوشم

هزار الماس زیبا بر تن عریانم آویزد

به عشقت خو چنان کردم که خواهم از خد ا هردم

منم آن گلبن آزرده از آسیب پاییزی

که توفان جدایی در تن لرزانم آویزد

چو نیلوفر که آویزد به سروی در چمن، سیمین!