کنون چو غنچه زبان در دهان کشیده منم

شبم که سینه من پرده دار اسرار است

به انتظار تو، این خنجر سپیده! منم

ز تیغ طعنه دشمن دلم چو گل شد چک

ز اوج چرخ تمنا چو برف با دل سرد

فرونشسته و بر خاک آرمیده منم

ز من گسسته ای و همچو گرد باد به دشت