زمن بترس که پولاد آبدیده منم

ز من گسسته ای و همچو گرد باد به دشت

ز تاب هجر تو پیچیده و دویده منم

ز غم گداختم و اشک گرم سردم کرد

بسان سایه ز آزار مردمان، سیمین!

غمین به گوشه دیوارها خزیده منم.