بسان سایه ز آزار مردمان، سیمین!

ز تاب هجر تو پیچیده و دویده منم

ز غم گداختم و اشک گرم سردم کرد

زمن بترس که پولاد آبدیده منم

غمین به گوشه دیوارها خزیده منم.