آن گونه می دود که می ناب می دود

می لغزد آن نگاه شتابان به چهره ام

چون بوسه نسیم که بر آب می دود

وز آن نگاه، مستی عشق تو در تنم

بر دامنم ز مهر بنه سر، که عیب نیست

خورشید هم به دامن مرداب می دود

وزگفتگوی خلق مخور غم، که گاهگاه