وزگفتگوی خلق مخور غم، که گاهگاه

آن گونه می دود که می ناب می دود

بر دامنم ز مهر بنه سر، که عیب نیست

خورشید هم به دامن مرداب می دود

ابر سیه به چهره مهتاب می دود.