مست و خراب و فانیی تا عرش سبحان می رود

هر مرغ جان چون فاخته در عشق طوقی ساخته

چون من قفس پرداخته سوی سلیمان می رود

از جان هر سبحانیی هر دم یکی روحانیی

جان چیست خم خسروان در وی شراب آسمان

زین رو سخن چون بیخودان هر دم پریشان می رود

در خوردنم ذوقی دگر در رفتنم ذوقی دگر