خندد بهار خاطر من، زانکه در دلم

دراو نه آتشی، نه ز گرمی نشانه یی

دامان دوستی ز چه برچیده ای زما؟

دانی که نیست آتش ما را زبانه یی

هر لحظه می زند غمی ز نو جوانه یی

شد سینه، خانه پریان خیال تو

رقصد پری چو کس ننشیند به خانه یی