در دامنی افتادم، گفتی که مگر اشکم

در گوشه تنهایی، از بیخودی آگاهم

گر مهر نیم آخر، هر شب ز چه می میرم؟

گر ماه نیم آخر، هر دم ز چه می کاهم؟

از خویش برون رفتم، گفتی که مگر آهم

ویرانه متروکم: نه بام و نه دیواری

آرام نگیرد کس، در سایه کوتاهم