خورشید هم جان باخته چون گوی غلطان می رود

میدان خوش است ای ماه رو با گیر و دار ما و تو

ای هر که لنگست اسب او لنگان ز میدان می رود

مه از پی چوگان تو خود را چو گویی ساخته

این دو بسی بشتافته پیش تو ره نایافته

در نور تو دربافته بیرون ایوان می رود

چون نور بیرون این بود پس او که دولت بین بود