زخمه بر تار دلم زن که درآری به خروشم

ننوازی به سرانگشت مرا، ساز خموشم

چون صدف مانده تهی سینه ام از گوهر عشقی

ساز کن، ساز غم امشب که سراپا همه گوشم

کم ز مینا نیم، ای دوست! که گردش بزدایی