چون صدف مانده تهی سینه ام از گوهر عشقی

ننوازی به سرانگشت مرا، ساز خموشم

زخمه بر تار دلم زن که درآری به خروشم

ساز کن، ساز غم امشب که سراپا همه گوشم

کم ز مینا نیم، ای دوست! که گردش بزدایی

دست مهری چه شود گر بکشی بر بر و دوشم