من زمین گیر گیاهم، تو سبک سیر نسیمی

ساز کن، ساز غم امشب که سراپا همه گوشم

کم ز مینا نیم، ای دوست! که گردش بزدایی

دست مهری چه شود گر بکشی بر بر و دوشم

که به زنجیر وفایت نکشم هر چه بکوشم

تا به وقت سحرم چون گل خورشید برویی

دیده صد چشمه فروریخت به دامن شب دوشم