به زنده بودنم این بس که می کشم نفسی

نه نام کس به زبانم نه در دلم هوسی

جهان و شادی ی او کام دوستان را باد

پر شکسته ما باد و گوشه قفسی

از آن به خنجر حسرت نمی درم دل خویش