سیلی زند بر چهره ام، اهریمن سودای تو

کابوس وحشت زا تویی، خواب جنون افزا تویی

هر شب به کامم می کشد، درد آفرین دنیای تو

گر لحظه یی همچون پری، خندم به ناز و دلبری

طبعم ز جورت خسته شد، شعرم به بندت بسته شد

لب را فروبست از سخن، زنجیری ی گویای تو

نه نطفه میلی در او، نه باردار از آرزو