بس که با چشمان حسرت سوده شد

گفتمش: «این گفته جز پندار نیست»

گفت : « مادر! دیده ات بیدار نیست

جامه تنها نه که جان فرسوده شد

از چه رو خواهی که من با جامه یی

افکنم در برزنی هنگامه یی

جلوه در این جامه آخر چون کنم