می شکست و پیکرش می شد غبار؛

موج خیز سبزه دامان تو بود

خفتنم آنجا به فرمان تو بود

هر کجا بر تخته سنگی آبشار

در غبارش باغ رویا می شکفت

وز گلش رنگ تمنا می شکفت

از تو دوری کردنم بیهوده بود