بی تویی جان مرا فرسوده بود

در غبارش باغ رویا می شکفت

وز گلش رنگ تمنا می شکفت

از تو دوری کردنم بیهوده بود

بی تو بودم لیک اکنون باتوام

خود نمی دانم که این من یا توام

چون نسیمی بگذر از پیراهنم