بی تو بودم لیک اکنون باتوام

وز گلش رنگ تمنا می شکفت

از تو دوری کردنم بیهوده بود

بی تویی جان مرا فرسوده بود

خود نمی دانم که این من یا توام

چون نسیمی بگذر از پیراهنم

تا درآمیزی چو گرمی با تنم