چون نسیمی بگذر از پیراهنم

بی تویی جان مرا فرسوده بود

بی تو بودم لیک اکنون باتوام

خود نمی دانم که این من یا توام

تا درآمیزی چو گرمی با تنم

بی تو غمگینم، دمی بی من مباش

جان شیرینم! جدا از تن مباش