تا درآمیزی چو گرمی با تنم

بی تو بودم لیک اکنون باتوام

خود نمی دانم که این من یا توام

چون نسیمی بگذر از پیراهنم

بی تو غمگینم، دمی بی من مباش

جان شیرینم! جدا از تن مباش

بی تو آرامم به جز آزار نیست