تن بسایم به پرده های حریر

نیستم ناله یی که نیم شبی

با خبر سازمت ز هستی خویش

نیستم جلوه سحر که با ناز

گرم، روی ترا ببوسم و نرم

گویم:«ای شب! مرا ببین و بمیر»

نیستم سایه تو تا از شوق