خط و خالی زدم به خامه شعر

تن نرم ترا نهان کردم

در پرند سپید جامه شعر

بر رخ پاک تر ز مرمر تو

وه! چه شب ها که با نوک مژگان

ز آسمان ها ستاره دزدیدم

تا که آویز گردنت سازم