وه! چه شب ها که با نوک مژگان

در پرند سپید جامه شعر

بر رخ پاک تر ز مرمر تو

خط و خالی زدم به خامه شعر

ز آسمان ها ستاره دزدیدم

تا که آویز گردنت سازم

یک به یک را کنار هم چیدم