ز آسمان ها ستاره دزدیدم

بر رخ پاک تر ز مرمر تو

خط و خالی زدم به خامه شعر

وه! چه شب ها که با نوک مژگان

تا که آویز گردنت سازم

یک به یک را کنار هم چیدم

تا بشویم تن سپید ترا