طره یی مشکفام بگرفتم

صبح چون خنده زد، ز خنده او

از برای تو وام بگرفتم

شب درآمد، برایت از مویش

خوب آن سان شدی که چون رخ تو

هیچ گل دلفریب و نرم شد

لیک افسوس هر چه کوشیدم