خوب چو از بوی تنم مست شد

زهر حسد ریخته در کام تو

من گل صحرایی ی خود رسته ام

عطر مرا رهگذری نوش کرد

رفت و مرا نیز فراموش کرد

چون تو کسی بود و مرا دوست داشت

چون تو کسی عاشق و دیوانه بود