رفت و مرا نیز فراموش کرد

من گل صحرایی ی خود رسته ام

عطر مرا رهگذری نوش کرد

خوب چو از بوی تنم مست شد

چون تو کسی بود و مرا دوست داشت

چون تو کسی عاشق و دیوانه بود

چون تو کسی با لب من آشنا