آن که مرا عاشق دیوانه بود

در سر من، در تن من، می دوید

او چو شفق من چو شب تیره فام

سر زده بر دامن من، می دوید

با که بگویم ز برم رفت رفت

روز شد و شب شدم و کوهسار

پرتو مهرش ز سرم رفت رفت