که در مهمانی ی یارانم امروز

شبی از در آمد دختر من

لبش پر شکوه، جانش پر زغم بود

سر شرمنده ام بر سینه خم بود

چو دانستی که مهمانم به بزمی

مرا چون گل چرا زیبا نکردی