«می مرد کاش بر لب من آن شعر

تا قصه ساز بزم شبت می شد

می خواندی و چو بر دو لبت می رفت

سرمست بوسه های لبت می شد»

کاو شرح بیقراری ی من می گفت

اما چو دیدگان تو چشمانم

در یک نگه هزار سخن می گفت»