لبم آشفتگان دربدر را

به گوشم ناله یی از درد شد، مرد

دو چشمم مستی ی مینای می داشت

چه سود آخر به کس جامی نبخشید

ندانم از چه فرجامی نبخشید؟

چه شب ها مرغکان در نور مهتاب

نوای شادی از دل برکشیدند