ندانم از چه فرجامی نبخشید؟

دو چشمم مستی ی مینای می داشت

چه سود آخر به کس جامی نبخشید

لبم آشفتگان دربدر را

چه شب ها مرغکان در نور مهتاب

نوای شادی از دل برکشیدند

سحر سرمست غوغای شب دوش