به سوی دشت و صحرا پر کشیدند

چه شب ها مرغکان در نور مهتاب

نوای شادی از دل برکشیدند

سحر سرمست غوغای شب دوش

من آزرده تنها خفته بودم

به چشمم اشک و بر لب هام آهی

کنارم دفتری همچون دلم ریش