در عروق دردمند او دوید

شب نخفت و تا سحر بیدار ماند

نفرتی ذرات جانش را جوید

کینه یی، چون سیلی از سرب مذاب

همچو ماری، چابک و پیچان و نرم

نیمه شب بیرون خزید از بسترش

سوی بالین زنی آمد که بود