گرد بی رنگی میان جام ریخت

در سیاهی، چهر خشم آلوده اش

چون مس پوشیده از زنگار بود

دست لرزانش به سوی آب رفت

قطعه های گرم و شفاف عرق

از رخ آن دیو خون آشام ریخت

«باید امشب، بی تزلزل، بی دریغ