شرم ناکرده وعریان بودی.

گاه، سرمست و صراحی در دست

پای کوبان و غزلخوان بودی،

گاه افتاده در آغوش نسیم

تا سحر هیچ نیارامیدی.-

خوب دیدم که در آن باغ بزرگ

همه شب ولوله بر پا کردی،