جز غم و رنج دلازار نبود،

ماکیانی ز پی روزی ی خویش...

یکه تاز سر این سفره همه اوست.-

دانم ای پیک! در آن خانه تنگ

این چنین خانه اندوه فزای

در خور آن گل بی خار نبود!

لیک با این همه، این دل شکنی