این چنین خانه اندوه فزای

یکه تاز سر این سفره همه اوست.-

دانم ای پیک! در آن خانه تنگ

جز غم و رنج دلازار نبود،

در خور آن گل بی خار نبود!

لیک با این همه، این دل شکنی

به خدا از تو سزاوار نبود،