در خور آن گل بی خار نبود!

دانم ای پیک! در آن خانه تنگ

جز غم و رنج دلازار نبود،

این چنین خانه اندوه فزای

لیک با این همه، این دل شکنی

به خدا از تو سزاوار نبود،

کودکان دیده به راهت دارند...