با کس ز راز خود، ز چه حرفی نگفته ای؟

نادیده شانه گیسوی زیبای خویش را

رندانه زیر پوشش گلگون نهفته ای

ای نوگل شکفته به مرداب زندگی!

نشکفته غنچه ای که ز شاخت بریده اند،

اینک به خاک راه غم و درد، خفته ای:

در بوستان عمر، تو آن شاخ بی بری!