او چون تو بود و، چون تو درین گیر و دار عمر

مانند تو، به خاک تباهی نشسته بود.

او هم ز تازیانه بیداد، پیکرش

چون پیکر نحیف تو، رنجور و خسته بود.

با سنگ یاس، جام امیدش شکسته بود:

بدبخت زاد، زاده بدبخت دیگری!

از صبح تا به شام به هر سوی می دود