از بهر نان دو چشم سیاه درشت تو...

با سنگ یاس، جام امیدش شکسته بود:

بدبخت زاد، زاده بدبخت دیگری!

از صبح تا به شام به هر سوی می دود

بر کفش های کودک من بوسه می زنی

شاید که سکه یی بگذارم به مشت تو.

خم کرده ای ز بس بر هر رهنورد، پشت،