به جرم عربده جویی مران، که از در تو

که من ز کف ندهم نقد می پرستی را.

مرا ز کوی خود ای پیر می فروش، مران!

که جز به کوی توام، هیچ سوی، راهی نست.

به هر کجا روم از دست غم پناهی نیست.

بریز، ساقی ی ترسا، بریز جام دگر...

که باز شور ز مستی به دل پدید کنم.