بریز تا جسد آرزو به گور نهم

به هر کجا روم از دست غم پناهی نیست.

بریز، ساقی ی ترسا، بریز جام دگر...

که باز شور ز مستی به دل پدید کنم.

بده پیاله که خون در دل امید کنم!

بریز تا رود از یاد من خیال زنی

که تنگدستی و فقر مرا بهانه گرفت؛