فزون ز درهم و دینار من بهایی هست،

هزار داغ به دل دارم و، علاجش را

به غیر آتش می بر جگر، نمی خواهم.

بریز باده! میندیش کاین عطای تو را

بریز! درهم و دینار اگر نبود، چه غم؟

هنوز در تن من جامه و قبایی هست...