که بر خستگان ناخدایی کند:

بیامیزد اندر دل تیره شب

به فریادها ناله بادها...

پس آنگاه کوشش کند ناخدای

به دریا نهد زورق و ساز و برگ

کسان را بدان رهنمایی کند...

چو آسوده شد زانچه بایست کرد،